KMITL IoT Logo

Department of IoT and Information Engineering

ภาควิชาวิศวกรรมไอโอทีและสารสนเทศ

Home
Hall of Fame About Us Log In
ในโลกยุคดิจิทัล 4.0 ที่เทคโนโลยีต่าง ๆ เข้ามามีบทบาทสำคัญเป็นอย่างมากในชีวิตประจำวันรวมถึงการพัฒนาเศรษฐกิจระดับประเทศ ที่การเชื่อมต่อสื่อสารนั้นเป็นไปอย่างไร้พรมแดน ไม่เพียงแต่การสื่อสารระหว่างมนุษย์อย่างเดียว แต่ยังมีการเชื่อมต่อส่อสารระหว่างอุปกรณ์กับอุปกรณ์ เครื่องจักร หรือทุกสรรพสิ่ง จึงเป็นที่มาของเทคโนโลยีระบบอินเตอร์เน็ตในทุกสรรพสิ่งหรือเรียกสั้นๆว่าไอโอที (IoT) ซึ่งประกอบด้วยเทคโนโลยีด้านสมาร์ทเซ็นเซอร์ การสื่อสารและเครือข่าย คอมพิวเตอร์และการพัฒนาซอฟต์แวร์ วิทยาการข้อมูลและปัญญาประดิษฐ์ ซึ่งเป็นศาสตร์ที่บูรณาการความรู้ในหลากหลายด้านหรือเรียกว่าสหวิทยาการเพื่อให้สามารถออกแบบสร้างนวัตกรรมด้านระบบไอโอทีและสารสนเทศได้ หลักสูตรวิศวกรรมระบบไอโอทีและสารสนเทศ เป็นหลักสูตรที่ตอบสนองต่อนโยบายทางการพัฒนาเศรษฐกิจและอุตสาหกรรมของรัฐบาล โดยมีความสอดคล้องกันกับแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2565-2569) ที่ได้มีการกล่าวถึงการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีแบบก้าวกระโดด (Disruption) และหนึ่งในเทคโนโลยีที่สำคัญนั้นคือ เทคโนโลยีระบบไอโอทีและสารสนเทศ เช่นเดียวกันกับอุตสาหกรรมเป้าหมายของประเทศ หรือที่เรียกว่า “S-Curve” ที่มีอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์อัจฉริยะ และอุตสาหกรรมดิจิทัล (New S-Curve) รวมถึงการพัฒนาเขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก (EEC) ที่ภาครัฐจะสนับสนุนและมี หลักสูตรวิศวกรรมระบบไอโอทีและสารสนเทศ เป็นฟันเฟืองสำคัญที่เชื่อมโยงองค์ประกอบของโลกดิจิทัลเข้าด้วยกัน นักศึกษาจะได้เรียนรู้และปฏิบัติครอบคลุมทั้งด้านซอฟต์แวร์ และด้านฮาร์ดแวร์ รวมถึงศึกษาการสื่อสารและเครือข่ายเพื่อเชื่อมโยงระบบเข้าหากัน ไปจนถึงการประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ และวิทยาการข้อมูล โดยผสมผสานความรู้เหล่านี้เข้ากับกระบวนการทางวิศวกรรมและคณิตศาสตร์ เพื่อสร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ๆ พร้อมส่งเสริมให้นักศึกษาสามารถต่อยอดผลงานไปสู่การผลิตจริงหรือสร้างธุรกิจของตนเอง เพื่อตอบสนองต่อความต้องการบัณฑิตในสาขานี้

พ.ศ. 2517 - 2540

เริ่มแรกใช้ชื่อ ภาควิชาเทคนิคอุตสาหกรรม เปิดสอนหลักสูตรอุตสาหกรรมศาสตรบัณฑิต (ต่อเนื่อง 3 ปี) แขนงวิชาเทคโนโลยีโทรทัศน์ เพื่อรับผู้จบ ปวส. เข้าศึกษาต่อ ต่อมาในปี พ.ศ. 2541 ได้ยกระดับเป็นหลักสูตร วิศวกรรมศาสตรบัณฑิต (4 ปี) โดยเปิดรับทั้งผู้จบ ม.6 และ ปวส.

พ.ศ. 2544 - 2552

เปลี่ยนชื่อเป็น "ภาควิชาวิศวกรรมสารสนเทศ" อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน 2544 มุ่งเน้นผลิตวิศวกรที่มีความรู้บูรณาการระหว่าง คอมพิวเตอร์ โทรคมนาคม และอิเล็กทรอนิกส์ เพื่อรองรับการขยายตัวของตลาดแรงงานด้าน IT

พ.ศ. 2553 - 2563

มีการปรับโครงสร้างองค์กรให้ภาควิชาวิศวกรรมสารสนเทศเข้าสังกัด ภาควิชาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ เพื่อทำงานร่วมกัน แต่ยังคงดูแลหลักสูตรเดิมและปรับปรุงเนื้อหาให้ทันสมัย และงดรับนักศึกษาในปีการศึกษา 2563-2564

พ.ศ. 2564 - ปัจจุบัน

ปรับปรุงหลักสูตรครั้งใหญ่ภายใต้นโยบาย "Disruptive Curriculum" ในชื่อ "หลักสูตรวิศวกรรมระบบไอโอทีและสารสนเทศ" โดยมีจุดเด่นคือ:

  • หลักสูตรสองปริญญา: ความร่วมมือข้ามคณะกับภาควิชาฟิสิกส์ คณะวิทยาศาสตร์
  • วิชาโท (Minor Program): เปิดสาขาวิศวกรรมระบบไอโอทีและระบบอัจฉริยะ ให้ภาควิชาอื่นเลือกเรียนได้
  • ความทันสมัย: มุ่งเน้นการทลายกำแพงความรู้และเพิ่มโอกาสการทำงานในยุคดิจิทัล
  • วิศวกรระบบไอโอที (IoT Engineer)
  • วิศวกรระบบสารสนเทศ (Information System Engineer)
  • วิศวกรระบบสมองกลฝังตัว (Embedded System Engineer)
  • วิศวกรซอฟต์แวร์ระบบสมองกลฝังตัว (Embedded Software Engineer)
  • นักพัฒนาแอพพลิเคชัน (Application Developer)
  • โปรแกรมเมอร์ (Programmer)
  • วิศวกรซอฟต์แวร์ (Software Engineer)
  • นักพัฒนาส่วนหน้า (Front End Developer)
  • นักพัฒนาส่วนเบื้องหลัง (Back End Developer)
  • นักพัฒนาฟูลสแต็ก (Full Stack Developer)
  • วิศวกรระบบคลาวด์ (Cloud Engineer)
  • วิศวกรระบบเครือข่าย (Network Engineer)
  • นักวิทยาการข้อมูล (Data Scientist)
  • วิศวกรข้อมูล (Data Engineer)
  • ผู้ดูแลระบบ (System Administrator)
  • นักวิจัย นักวิชาการ เจ้าของธุรกิจส่วนตัว และอาชีพอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับทางด้านคอมพิวเตอร์หรือไอที ทั้งหมด